SÖZLERİ

Evet, zehirli tohum,

Bozuldu genler.

Körpecik beyin,

Etmeyin beyler!

Kin yüklü beyin,

Donuk çehre.

Şefkatli çoban,

Cahil mi sence?

Derler ya,

Seven yok, inanan çok.

Yokluk kapısı be Dost,

Şirin var da Ferhat yok…!

Evet!

İnandım deyip güvenmemek.

Söyler misin Beyim,

Sence bu ne demek?

Dedim Dost:

İnsan, insanı boğar mı sence?

İnsan, insanca kaldığı sürece,

Güzellerin en güzelidir, dedi bence…

“O kötü, bu kötü.” dedi,

Dedim: “Ya sen, evet sen?”

Keşke bir kere de, iyi olmayı denesen!

“Eller,” dedi Şair, “eller…”

Bir elinde zehir,

Diğerinde panzehir.

Söyler misin bayım, sence bu nedir?

“Yoruldum.” dedin de;

Biz de yorulandan yorulduk!

Evet, böylece durulduk.

Aşk mı dedin ey Can?

Yorulmakta bulduk

Ve Şair:

Kişi dedi,

İnandı mı görür,

İnanmadığının körüdür!